SKEDELKUS KUNENERIVIER April 2019

Die sandduine net suid van die Kunenerivier

 

Op pad in Botswana: Witrugaasvoëls by ‘n bees wat doodgery is

       SKEDELKUS  –  KUNENE TOERX 2019

Ry meestal langs die see

 

Soms moet ons verder weg van die kus ry

Gedurende April vanjaar toer  ons saam met vriende langs die Skedelkus  in die Namib woestyn…Wat ‘n voorreg om hierdie verlate en onherbergsame, wilde kusgebied te leer ken. Ons ry in ons eie 4×4 as deel van ‘n konfooi van 12 goed toegeruste viertrek voertuie. Ons leer hoe maklik die natuur hier kan vat wanneer jy hom onderskat, maar sy skoonheid met jou sal deel as jy hom respekteer. Ons ry verby skeepswrakke waarvan die ‘Dunn Eden’, wat in die 2de wêreld oorlog gestrand het die bekendste is.

Een van die skeepswrakke wat oorgeneem is deur Trekduikers

 

Ons toergroep en geroeste toerusting

Aangesien die Skedelkus van Noord Namibië ‘n bewarings- en konsessie gebied is, kan slegs ‘n paar bevoorregtes hierdie gebied elke jaar besoek en dan slegs as deel van die konsessiehouer se toere. Die owerhede hou spesifiek getalle laag aangesien hierdie kusgebied baie sensitief is teen oorgebruik.

Bertus en Esmé van Zyl het ons genooi om saam die Namib, noord van Swakopmund te verken. Meeste van ons medereisigers ken ons goed veral deur gereeld saam fiets te ry. Hierdie groep medereisigers, wat meestal in hul sestiger jare is, het vergeet hoe om oud te word en is fiks en aktief. Boonop het almal ‘n liefde vir avontuur en geniet die lewe…lekker mense om mee saam te kuier. Van avontuur het ons heelwat gehad.

Voertuie in die Khunibrivier. Die lig grys dele voor is ligeenvelde. ons mag hier nie nuwe spore maak nie.

 

Gerrie by die Khunibrivier vallei. Ons wag vir iemand voor wat vassit.

 

Ons drink koffie vroegoggend

Ons het mekaar in Swakopmund gekry en saam met ons gids, Jakkals, tot by die Kunenemond gery. Saans het ons langs die see of agter duine gekamp om weg te kom van die wind. As ons so ry is daar geen tekens van die beskawing nie, net die rowwe see aan die een kant en klip en sand woestyn met sy kleur skakerings en patrone aan die ander kant. Stop ons, sien ons die plante, insekte en diere wat geleer het om hier te oorleef. By tye ry ons deur velde ligene wat oorleef van die kenmerkende oggendmis van die Benguela seestroom. Insekte wat lyk soos toktokkies draai hul rug na die wind om die kondensasie op hul rug op te vang

Toktokkies draai snags hul rug na die wind sodat die vogtige mis van die Benguela seestroom op hul rug kondenseer en so aan hulle die nodige vog verskaf

Net as ons dink hier is absoluut geen lewe nie sien ons ‘n springbok of gemsbok of jakkals of rooikoplewerk in die duine. Langs die kus kom swerms kormorante verby gevlieg en soms reiers, flaminke en pelikane. Die voëls vlieg windop en kom stadig en laag verby. Menigde fotogeleenthede gaan verlore aangesien ons moet voortjaag na ons bestemming. Ons kry min tyd om van die ‘waders’ uit te ken..tog ‘n bietjie van ‘n frustrasie maar die natuur en die geselskap saans langs die vuur maak meer as op daarvoor.

Trekduikers vlieg verby in groot swerms

 

Flaminke vlieg verby

 

Malan verken die woestyn

 

Kampplek agter ‘n duin

 

Kuier saam

Die namibsand laat nie toe dat enigeen, selfs nie eers die Landcruisers, hom onderskat nie. Net as jy dink jy is die sand baas, bring hy jou aarde toe en val jy vas en moet jy uitgesleep word. Ons het langs ‘n skuins strand vasgeval met die see wat so aan die kar wil vat-vat. Om los te kom moes ons seewaarts uitspin. ..’n nare gedagte met ‘n goeie einde.

Johan en Marianne met die Kunene in die agtergrond

By die Kuneneriviermond is dit koud en waai die wind sterk en gevolglik vertoef ons baie kort. Ons  sien swerms pelikane, kormorante, flaminke en sterretjies in die vloedvlakte. Saans kamp ons agter ‘n duin waar dit windstil is. Ons ry deur die duine oos, weg van die see en moet telkens ‘n duin afgly aan die windaf kant. Die duine het interressante kleure en vorms, ‘n fotograaf se droom.

Vanaf die Kunenemond ry ons oos deur die duine

 

Judex en Lynette ry ‘n duin af

 

Soms gly ons self af

 

Die wind skep sy eie kunswerke

 

Op pad na die Hartmansvallei

 

Van die dames van ons toer: Ina, Louise, Marianne, Margaret, Alta, Elna, Lynette em Renate

Ten slotte ry ons deur die Hartmansvallei na Purros waar die toer eindig. ‘n Paar van ons ry huistoe via die  Etoshapanne en die Okavangorivier wat self sy eie bekoring het. Ons bly bewus van die besondere skoonheid van Namibië

Groete van Johan en Marianne

Die dorpie Purros

Nog ‘n paar fotos van ons rit terug huistoe

Zebras in Etosha

 

Twyfelagtige vennote

 

Zebras in ‘n baie droë etosha

 

Bly ten slotte by Ngepe Lodge langs die Okovangorivier