BLOG 20 (2de van Suid Amerika 2019)

Berglandskappe tussen Cusco en Arequipa – 3800m bo seevlak

COLCAS CANYON, TITICACAMEER EN DIE REËNBOOGBERGE IN PERU

Met ‘n gehuurde Toyota RAV pak ons die tog aan na Arequipa, die 2de grootste stad in Peru. Arequipa is omring deur berge waarvan die vulkaan El Misti (5900m) nog aktief is en Chachani (6100m) steeds ‘n sneeubedekking het. Die stad staan bekend as die wit stad met sy indrukwekkende plein en wit geboue.

Arequipa met vulkaan El Misti in die agtergrond

 

Geboue op die Plaza de Armas in Arequipa

Een hele 2 hektaar blok word beslaan deur “Monesterio de Santa Catarina” vir nonne en bestaan reeds sedert 1580. Hoe die senior nonne hier  gebly het word in detail uitgebeeld. Elkeen het haar eie persoonlikheid tot haar blyplek gevoeg waar sy in afsondering kon bid, slaap en kos maak. Die klooster was soos ‘n dorpie met sy eie nou straatjies, kapelle, parke en pleine met fonteine en beelde. Dit alles agter ‘n hoë muur.

Die klooster Monesterio de Santa Catarina. Een van baie binnehowe

 

‘n Kombuis van een van die nonne so 300 jaar gelede

 

Nonne se wasgoedplek

 

Marianne in een van die klooster se straatjies

Die hoogtepunt van ons besoek aan Arequipa was die museum waar die 14-jarige Juanita, die ys meisie, uitgebeeld word (wrapped and almost perfectly preserved by the icy temperatures for about 500 years). Sy is as Inca bo-op die berg, Nevado Amopata (6200m) lewendig vir hul gode geoffer. Dit was vir haar familie 520 jaar gelede ‘n eer dat sy met haar perfekte liggaam gekies is om eendag self ‘n god te wees. Sy moes self die week lange tog na die bergpiek klim saam met haar pa en ander godsdienstige leiers. Sy het heeltemal behoue gebly met naels, vel en hare nog intakt deurdat sy vir eeue gevries gebly het. Selfs haar organe het behoue gebly en so kon hulle met navorsing uitvind watter kos sy net voor haar dood ge-eet het. Na ‘n onlangse uitbarsting by die aangrensende vulkaan Sabancaya het die sneeu om haar gesmelt en is sy 1995 gevind, gelukkig nog half gevries.

Juanita.The Ice-maiden wat vir meer as 500 jaar bo-op Nevado Amopata gevries was. Sy is lewendig geoffer vir die Inca gode

Hier in die semi-woestyn hooglande besoek ons die Colcas Canyon wat heelwat dieper is as die Grand Canyon in Amerika. Sommige beweer dat hierdie, tesame met die aangrensende Cotohuasi ‘canyon’ die diepstes in die wêreld is? Dit is baie indrukwekkend. Ons stop by ‘n uitkykpunt 1600m bo die valleivloer oftewel 3700m bo seevlak en kyk hoe die Andean Condors uit die vallei opstyg en om ons vlieg.  Hulle vlieg so naby dat ons kan sien hoe hulle vir ons kyk. Die condors vlieg snaaksgenoeg tussen 8 en 10vm op hul meeste verby die uitkyk punt.  Hierdie is ‘n soort aasvoël met ‘n reuse vlerkspan. Die mannetjie het ‘n wit kraag. Geen wonder die Incas het hierdie voël beskou as hul god van die hemelruim.

Die Colca ‘canyon’ met die dorpie San Juan ver onder
Andean condor-mannetjie

 

Andean Condor – wyfie

Ons slaap by die dorpie Cabanaconde op die rand van die onderste deel van die ‘canyon’. Die Hippie hostel Pachamama, in die dorp, het die lekkerste avocado en mango slaai wat boonop pragtig opgedis word. Wat ‘n verassing om uit hierdie basiese kombuis so ‘n kunswerk te sien kom. Hierdie is ‘n vrolike, bond en kunstige hostel met ‘n lekker vibe. ‘ Hasta manjana’-tot more, hulle is nie haastig nie.

Een van Sangalle se swembaaie. So word die swembaddens elke dag weer volgemaak.

Van hier in Cabanaconde kan die dapperstes afstap (oftewel 1500m afklim) tot by Sangalle, ‘n oase onder by die Colcasrivier. Sangalle het sy eie huisies en kampplekke en selfs verskeie swembaddens wat elke nag leegloop en soggens weer gevul word met vars fonteinwater. Sangalle kan net te voet bereik kan word en alle boumateriaal moet per donkie of menskrag afgedra word.

Rit af na die Colcarivier

 

Colca ‘canyon’ onder met die pad na San Juan

Aan die oorkant van die ‘canyon’ is ook ‘n paar klein dorpies teen die hange waar intensief op terrasse geboer word. Die pad daarheen is nogal ‘n beproewing, ‘n smal grondpad uitgesny uit die steil wande en kranse. Oral is tekens dat groot klippe soms op die pad val en gedeeltes soms wegkalf. Op ‘n stadium was ek bang dat my Toyota RAV nie genoeg krag het om die bulte uit te kom nie en moes ek noodgedwonge die haarnaald draaie met spoed benader. Ek kan my net voorstel wat sou gebeur het indien ek nie verder kon kom nie en sou moes agteruit ry in hierdie smal paadjie met sy los gruis en intemiderende afgronde. Gelukkig kom net twee voertuie van voor af in drie ure.

Die oase Sangalle met die voetpad af na die oase
Marianne swoeg die pad op vanaf Sangalle

Ons slaap by die dorpie San Juan aan die oorkant van die ‘canyon’ in ‘n skoon kamer maar tussen bourommel. Ons maak saans kos tussen die “scaffolding” in die eienaar se kombuis met ‘n pragtige uitsig oor die vallei. Dit is Peru met sy kontraste. Soggens stap ons af na die Oase Sangalle, ‘n meer genadige 400m af en geniet yskoue vrugtesap langs die swembad. Die terugtog is uitdagend en uitputtend met pragtige gesigte oor die ‘canyon’ en die pieke van oor die 5000m.

Iticacameer is die hoogte groot meer in die wereld op ‘n hoogte van 3810m bo seespieël. Ons besoek die drywende eilande Uros. Hier het hulle met drywende turf en riete eilande geskep waarop hulle bly in riethutte. Alhoewel die eilande deesdae baie komersieël is, is dit tog nog lewensvatbaar en ‘n goeie bekostigbare alternatief. Drywende toilette wat weekliks gediens word maak dit deesdae higiënies meer aanvaarbaar. Ook hul bote word van riet gebou en van hulle is baie dekoratief.

Die Urcos eilande is drywende rieteilande

 

Hutte gemaak van riet

 

Bote gemaak van riet

Ons slaap ‘n nag by ‘n Quechua familie op die Isla Amantani in hul huis en eet saam met hulle. Isla Amantani met sy bevolking van 5000. Beide vir hulle en vir ons was dit ‘n eerste. Saam met ons  bly ook Guiseppe, ‘n Italianer en sy Spaanse vriendin Esther. Die familie, by wie ons bly, se wêreld is maar beperk tot wat gebeur om en op hul eiland. Baie gasvry, sout van die aarde tipe mense. Die twee tempels op die twee hoogste punte is vir Pachamama (moederaarde) en Pachapapa. Toerisme en landbou is hul hoof aktiwiteit en hul gewasse word geroteer in kwarte. Met ander woorde elke 4de jaar dieselfde gewas of vee op ‘n spesifieke stuk grond. Lyk nie asof die boere self enige keuse het nie. Ook kom daar geen honde op die eiland voor nie.

Ons by ons familie waar ons geslaap en ge-eet het op die Isla Amantani

Laastens kuier ons op Isla Taquile, ‘n pragtige ieland met sy 2200 inwoners. Nie een van die eilande het enige voertuie nie en donkies is hul hoof vervoermiddel.

Isla Taquile

 

Die vallei op na die “Rainbow mountains” Baie besoekers pak elke dag die stap aan in dun lug

 

Regs is die Rooiberg waarheen ons later gestap het

Ons stap op na Vincunca, die ‘Rainbow Mountain’ op ‘n hoogte van 5050m. Die lugdruk vang ons maar so ook die honderde ander besoekers. Hierdie kleure het ontstaan weens natuurlike minerale en verwering en is eers onlangs ontdek, naamlik in 2015. Aardverwarming het veroorsaak dat die sneeu smelt en so die kleure ontbloot. Die berge is baie afgeleë en van onder is die kleure minder prominent wat moontlik ook verklaar waarom die skouspel onlangs eers ontdek is. Bo is dit koud maar die lug is skoon en helder  en die berge staan helder uit. As agtergrond sien ons ‘n gletser en sneeubedekte pieke..Wat ‘n gesig! Hierdie berg word deesdae beskou as een van die wêreld se “must do” items. Ons stap na die “Red Mountains” met weer ander uitsigte, met prominente rooie en groene.

Mariannne voor die “Rainbow mountains”
‘n Vrou met haar tradisionele drag

 

Kleure
Die rooiberge – ongelooflike intense kleure.

In die Sacred Valley naby Cusco besoek ons eers Moray, die Inca Laboratorium waar die Incas ge-eksperimenteer het deur gewasse op verskillende terrasse te plant. Hulle het drie groot arenas oftewel gate gevorm met die terrasse in sirkels  wat so verskillende mikroklimate op elke vlak gevorm het soos verder af beweeg is. So kon hulle hul verbouing van gewasse by die talle Inca stede optimiseer.

Die Inca laboratorium

Die Inca dorpie Ollantaytambo is reeds sedert die 13de eeu bewoon  en is tans die beste voorbeeld is van Inca stadsbeplanning. Hoog bo die dorpie  is twee indrukwekkende Inca vestings wat selfs die Spanjaarde op ‘n slag oorwin het, voordat hulle op ‘n latere geleentheid wel verslaan is. Die waterwerke is veral baie interessant. Ons geniet die dorpie met sy ou geboue, pragtige kleure en lekker eetplekke.

Die dorpie Ollantaytambo

 

Die Inca vesting bo Ollantaytambo

Laastens besoek ons Salina del Maras, ‘n soutaanleg teen die hange van die berge. Hier ontspring ‘n soutwaterfontien en word die water versprei na verdampingspanne wat kommersieël ontgin word deur die inwoners van die dorpie Maras.

Salinas del Maras

 

Soutwerke

 

Berghotel teen een van die kranse in die Sacred Valley

 

American Kestral

Ons volgende Blog sal meer vertel van ons besoek aan die Amasone.

Groete .     Johan en Marianne